از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

                   گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

                     سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

                  هر لحظه جز این دسته مرا مشغله ای نیست

                        دیریست که از خانه خرابان جهانم

                     بر سقف فرو ریخته ام .چلچه ای نیست

                        در حسرت دیدار تو تو اوره ترینم

                      هر چند که تا منزل تو فاطله ای نیست

دلم تنگ است اين شبها يقين دارم که مي داني صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين ببار اي ابر پاييزي که دردم را تو مي داني ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم چرا اي مرکب عشقم چنين آهسته مي راني تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل درون سينه ام آري تو آن موج هراساني هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن چه فرقي مي کند اما تو که اين را نمي داني